Mekke'nin fethinde Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem )'e' vekaleten Hz. Ömer (Radiyallâhu anhu)'in elinden önce erkekler sonra kadınlar tutup biat ettiler.552 [Bu Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in vekili olunca onun elinden biat Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in elinden biat­tir.] Daha sonra Cebrail (Aleyhis selâm)'ın Allâhu Teâlâ'dan selamla: "Sen bir leğen suya elini sok kadınlarda soksunlar. Elinden tutup biat etmiş olurlar." Diye haber getirdiğini bazı tefsirlerde yazıyor. Daha önce kadınlar Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in elinden tutup biat etmemişlerse Allâhu Teâlâ neyi yasaklıyor? Bunlardan anlaşılıyor ki, daha evvel Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) kadınların elinden , tutup biat vermiştir. Hadibiye'de de biat verdi. Onu yasaklıyor. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in Allâhu Teâlâ ile Mi'rac'da doksan bin soru-cevap karşı­lıklı konuşması vardır.

 Bir de Cebrail (Aleyhis selâm) Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'e yirmi sekiz bin sefer Allâhu Teâlâ'dan selam ve haber getirmiştir. Bu da Allâhu Teâlâ'nın Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) ile melek vasıtası ile konuşmasıdır. Bu gelişlerinin altı bin altı yüz altmış altısı âyet diğerleri Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'e özel emirdir. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in dokuz hanım alması; kendi malının evladına miras kalmaması; gecenin tümünü, gecenin yarısını, gecenin üçte biri kalınca sabaha kadar ibadetle geçirmesi; Beyt-ül malın kendinin olması; harb etmek için yola çıktıktan sonra yenileceğini bile bile harbetmesi; Allâhu Teâlâ'dan emir bekleyip, Allâhu Teâlâ'dan aldığı emir ile göçmesi gibi şeyleri Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'e Allâhu Teâlâ hadîs-ikudsîlerle bildiriyor. O da Allâhu Teâlâ'dan aldığı emir ile yapıyor.

Ayetlerde olan emirler çok kısa geçiyor. Allâhu Teâlâ ayrıntılarını hadîs-i kudsîlerle bildiriyor. Meselâ; Allâhu Teâlâ şunu şöyle yap diye bir şeyi âyette buyuruyor. Hangi gün nasıl, ne şekil, ne şartlar al­tında yapacağını hadîs-i kudsîlerle bildiriyor. Bu hadîs-i kudsîlerin birçokları Peygamberimiz (Sallallâ­hu aleyhi vesellem)'e özel emirdir. Bunlara hadîs-i kudsî denir. Ayetler harfi eksiksiz, yanlışsız, bizzat Allâhu Teâlâ'nın sözüdür. Kur'ân-ı Kerim'in tümüdür. Cebrail (Aleyhis selâm)'in Allâhu Teâlâ'dan selam ile getirdiklerini Peygamberi

Yusuf(Aleyhis selâm)'un oğlunun, amcası olan Yahuda'nın sırtını sıvazlaması ve Yahuda'daki cezbe ha­linin hepsinin gitmesiYakub (Aleyhis selâm)'un zahirinin Yusuf (Aleyhis selâm)'u arayıp bulamaması, oğlu için ağlaya ağlaya gözlerinin kör olması, maneviyatının pencereden görünüp eliyle cama vurup - Ne yapıyorsun Yusuf dışarı çık." deyip Zeliha'nın şerrinden kurtarıp zinayı önlemesi; yukarıda anlattığımız misaller ve benzerleri Allâhu Teâlâ'nın Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'e hadîs-i kudsîlerle bildirmesidir.

Bir harbte, Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) ve ashabı önlerine çıkan hendeği geçemediler. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in emri ile mancılık kuruldu. Ashâb taş getiriyor, getirilen taş kalenin surunu yıkmak için mancılıkla atılıyordu. O sırada Hz. Ali (Radiyallâhu anhu)'de omuzunda bir taş getirirken Cebrail (aleyhisselâm) geldi:

- Ali'yi mancılıkla kaleye at, dedi. O anda Hz. Ali (Radiyallâhu anhu) omuzunda getirmekte ol­duğu taşı yere attı, boş geldi ve:Yâ Rasûlullah! Kaleye beni at, dedi. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem):Şimdi bana Cebrail (Aleyhis selâm)'de öyle haber verdi, deyince Hz. Ali (Radiyallâhu anhu):- Benim de kalbime Cebrail (Aleyhis selâm) aynı haberi verdi, dedi. (Bazı kimselerin; "Ali Peygamberdir, kendini gizledi. Susan Peygamber" dediklerinin bir sebebi de budur. Fakat yanlıştır.)Peygamberimiz . (Sallallâhu aleyhi vesellem):Cebrail (Aleyhis selâm) bana haber verdi, benim kalbimdekini senin kalbin aldı, diye buyurdu. "(Min'el kalbi ilel kalbi sebîla) Kalbten kalbe yol gider."553

Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) buyuruyor:Mi'rac'a çıktığımda çok büyük iri bir aslan gördüm, Cebrail (Aleyhis selâm)'e sordum; bu aslan kim­dir? Cebrail (Aleyhis selâm):Bu aslan Ali'nin ruhaniyetidir.Yüzüğünü çıkart, ağzına at, hikmetini görürsün, buyurdu. Ben de yüzüğümü çıkarttım, aslan ağzını açtı ve ağzına attım, buyurdu.Sabahtan Mi'rac meselesini duyunca herkes inanıp inanmamada tereddüt ediyordu. Bu aslan mevzusunu söyleyince Hz Ali (Radiyallâhu anhu) ağzını açtı, ağzından yüzüğü çıkardı. Onun için Mi'rac'a İlk inanan Hz. Ali (Radiyallâhu anhu), ikinci inanan Hz.Hatice (Radiyallâhu anhu) Validemiz oldu.

"Namazı kıl" emr-i İlâhidir. Kılınma şeklini Cebrail (Aleyhis selâm) hem tarif ediyor, hem de Peygam­berimiz (Sallallâhu aleyhi Vesellem)'e imam olarak kılıp gösteriyor.554 Safa ile Merve âyette geçiyor.555 Burada yapılması gereken hareketin nasıl yapılacağı belli değil, Cebrail (Aleyhis selâm) Allâhu Teâlâ'dan selam ile gelip nasıl yapılacağını tarif ediyor, söylüyor. Bu gibi şeyler Kur'ân-ı Kerim'de âyetlerle bildirilmemiştir. Misalleri gayet çoktur.

 

Şimdi zamanımızda Bilâl Babamın ve bizim yazdığımız bazı konular için "âyette bulamadık" diye itiraz etmek istiyorlar. Ayetin dışında Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in Allâhu Teâlâ ile Mi'rac'da karşılıklı konuştuğu, ashabına söylediği doksan bin (karşılıklı soru-cevap), Cebrail (Aleyhis selâm)'in Allâhu Teâlâ'dan selam ile getirdiği yirmi bin küsur; yaklaşık yüz on bir bin tane hadîs-i kudsînin için­de ezberinde olan kaç tanesini bilebiliyorlar. Okuduğu, duyduğu bildiği hiç birşey yok. Ancak o Kur'ân-ı Kerim'de yok, o bizim dinimizde yok demeyi öğrenmişler, İtiraz edilecek şey âyete, hadîse muhalif olursa itiraz edilir. Yoksa kabul edilir. Hiç bir âlim bu saydıklarımıza itiraz etmemiş, itiraz edilecek olanlar Kur'ân-ı Kerim'e, hadîs-i kudsîlere, hadîs-i şerîflere ve bunlarla tasdiklenerek yazılmış kitablara ters gelirse o kabul edilmez. Bizim yazdıklarımız, bunlar bin üç yüz küsur sene evvel mezheb imamları tara­fından seçilmiş, tam doğru, kaynakları güvenilir olan hadîs-i kudsî ve hadîs-i şerifler yazılmış, bırakıl­mıştır. Daha sonra İngiliz misyonerleri tarafından kitablara el katılmış ve Allâhu Teâlâ'ya, Peygamberi­miz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'e ve ashaba istinaden bazı yerlerine kendi asılsız sözleri yazılmıştır. Halk arasında da çok iyiymiş gibi söylenir. Kur'ân-ı Kerim mihenk taşıdır, hakkı, bâtılı ayırd eder, bâtıl sözler yanlıştır Kur'ân-ı Kerim ile seçilir. Kur'ân-ı Kerim'e ters gelen sözler ne olursa olsun yanlıştır. (Zuhurat-i Bilâli Nadir Kitabımızda geniş olarak açıkladık,)

(Kütüb-i Sitte, Cild 1, s.359)

"Haberiniz olsun "Bana Kitap (Kur'ân) ve O'nun kadar başkası (sünnet) verilmiştir. Ha­beriniz olsun, koltuğuna kurulmuş, karnı tok birilerinin şöyle diyeceği gün yakındır: "Size Kur'ân yeter, helâl nevinden onda ne varsa onları helâl bilin, haram nevinden onda ne varsa onları da haram kabul edin." Böyle diyenden sakının (Kur'ân'da zikri geçmeyen haram da var. Bu cümleden olarak) ehlî eşek eti size helâl değildir, vahşi hayvanlardan da parçalayıcı dişleri olanların eti haramdır."

(Sûre-i Nisa, Ayet 150)

"Allah'ı ve Peygamberlerini inkar edenler ve (inanma hususunda) Allah ve Peygamberlerini birbirinden ayırıp:"Bir kısmına iman ederiz, ama bir kısmına inanmayız." diyenler ve bunlar (iman ile küfür) arasında bir yol tutmak isteyenler yok mu?"

(Kütüb-i Sitte, Cild 1, s.359)

Kur'ân-ı Kerim açısından sünnet, İslâm Dini'nin vazgeçilmesi, ihmal edilmesi mümkün olmayan fevka­lâde ehemmiyetli bir kaynağıdır. Pek çok âyette Ccnâb-ı Hakk Teâlâ Hz. sünnetin ehemmiyetini dile geti­rerek, mü'minlerin sünnete başvurmasını, Kur'ân'la birlikte sünneti de göz önüne almasını emreder. Bu âyetlerden bazıları: Şu âyette sünnette gelen emirlere itaatten başka, ihtilafların halinde sünnete de baş­vurması emredilmektedir.

(Sûre-i Nisa, Ayet 59) ; .

"Ey iman edenler! Allah'a itaat edin, Peygambere ve sizden buyruk sahibi olanlara (Ulul emre) itaat edin. Eğer bir şeyde ihtilafa düşer anlaşamazsanız (Allah'a ve âhiret gününe inanmışsanız) o meselenin hallini Allah'a ve Peygamberine arz ediniz. Bu hayırlı ve netice itibariyle en iyi yoldur."

(Sûre-i Nisa, Ayet 64-65)

"Biz her Peygamberi ancak Allah'ın izniyle itaat olunması için gönderdik. Hayır, Rabb'ine yemin ederim ki, aralarında çıkan anlaşmazlıklarda seni hakem tayin edip, sonra da senin verdiğin hükmü, içlerinden bir sıkıntı duymadan (yani tam bir memnuniyetle) olduğu gibi kabul etmedikçe inanmış olmazlar."

Şu âyet; sünnete uymayı, Kur'ân'a uyma ayarında ilan etmektedir.

(Sûre-i Ahzab, Ayet 36)

Şu âyet, sünnete muhalefet edenlerin maruz kalacağı fitneyi haber verir.

(Sûre-i Nur, Ayet 63)

Alimler bu çeşit âyetlerde geçen "Allah'a başvurmak" Kur'ân'a başvurmak, "Peygambere başvurmak" sünnete başvurmak olarak almışlardır. Kur'ân-ı Kerim sünnete başvurmayı emretmekle kalmaz, Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in bütün sözlerinin hak olduğunu, hatalara karşı korunduğunu da belirtir.

(Sûre-i Necm, Ayet 3-4)

(Sûre-i Bakara, Ayet 151)

Allâhu Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

(Sûre-i Haşr, Ayet 7)

"Dövme yapan ve yaptıran, peruk (takma saç) takan ve taktıran, kadınlara lanet olsun" hadîsini rivayet edince, hadîsi işiten Ümmü Yâkup adında Kur'ân'ı okuyan bilgiç bir kadın gelerek itiraz eder. İbn-i Mes'ud (Radiyallâhu anhu):Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)in lanetlediğine ben niye lanet etmiyeyim, üstelik, bu Allâhu Teâlâ'nın Kitab'ında da var, diye cevap verir.

Kadın:Ben, Kur'ân'ın iki kapağı arasında her ne varsa eksiksiz okudum, ama senin söylediğin te'lini (lânetlemeyi) bulamadım, deyince ibn-i Mes'ud (Radiyallâhu anhu);

Şayet hakkıyla okusaydın mutlaka bulurdun. Allâhu Teâlâ Kur'ân'da:"Peygamber size her ne getirmişse onu alın, yasakladığı şeyden de kaçının."556 buyurmuyor mu? cevabını verir.

"İçkinin hepsi (yani damlası da) haramdır."558 âyeti; yüksek sesle: "Yâ Muhammed! Biz sizi görmeye geldik." diyen bedevi arap hakkındaki"Muhammed'in sesinden yüksek sesle konuşmayın."559 âyetini ''Konuşmak için sesinizi kaldırmakta bir mahzur yoktur." âyeti neshediyor, yasağını kaldırıyor. Hadîs-i şerifte; ses tonu yüksek olan bir sahabeyi Pey­gamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) cennetle müjdelemiştir.560 Bunlara nasıh-mensuh denir. Aynı onun gibi Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in elinden tutacak biat eden kadınların elden tutmaması gerektiğini Cebrail (Aleyhis selâm) Allâhu Teâlâ'dan selam ile gelerek yasaklıyor.

"O ağacın altında elden tutup biat edenlerden Allah razı oldu."561 âyeti gelince her hacı gider o ağacı ziyaret ederdi ve:- Yâ Rabb'i! Sevgili Habibine "Bu ağacın altında elinden tutup biat edenlerden razı oldum." diye âyet gönderdin. Bizde o zamanda olsaydık Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in elinden tutup biat ederdik. Bizim bu ziyaretimizi o zaman Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in elinden tutup biat edenlerin ki gibi kabul eyle, diye dua ederlerdi. Allâhu Teâlâ dualarını kabul eder,sevap kazanılırdı. Hz. Ömer (Radiyallâhu anhu) zamanında o ağaca tapanlar olunca değil ziyaret, o ağacın sökülüp kaybedilmesi icab etti. Şimdi olsa o ağaca kimse tapmaz. Sadece ziyaret için giderlerdi. Peygam­berimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in zamanındaki insanların görüşleri ile şimdiki insanların görüşü çok ayrıdır. Hz. Ömer (Radiyallâhu anhu) gece o ağacı köküyle söktü, kaybetti.

Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'i görmeye gelen bir bedevi arap idrar yapma ihtiyacı gelince Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vese!lem)'in huzurundan kalktı mescidten çıkmadan mescidin di­reğinin dibine idrarını yaptı. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) ona, mescidin Allâhu Teâlâ'nın evi olduğunu, onun temiz tutulması lazım geldiğini, caminin içinde böyle birşey yapılmayacağını uzun boylu güzellikle anlattı. Bedevinin idrarını da gözünün önünde dışarıya attırdı.

Bunda bizim için alacak çok hisse var, Islâmiyeti bilmeyenlere yanlış yapanlara çok güzel mülaimce davranmak, iyilikle anlatmak gerek. Şimdi 20. asırda caminin içine idrar yapacak kimsenin ya zır deli yahut da bilerek hakareten yapması lazımdır. İşte Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in zamanındaki bedevi araplar temizlikten, nezafetten ne kadar uzak. İslâm dinine girdikten sonra herşeyi Islâmiyetten öğreniyorlar. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in onları gözönüne alıp söylediği bazı hadîs-i şerifleri var ki, şimdi bu zamanda o hadîsleri söylemezdi. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in o zamanda söylediği hadîs-i şerîfler onlara söylendiğinden bizce değeri yok gibi anlaşılmasın. Söylenmiş, olmuş, geçmiş değildir. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in buyurduğu hadîs-i şe­rifler kıyamete kadar hepimiz için geçerlidir. Biz o zamanın insanı ile şimdiki insanları kıyaslamak istiyoruz.

Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) bir kâfir şehrini almak istedi ve :- İçinizde orayı bilen var mı? buyurdu. Ashâbtan birisi o şehri kaside ile tarif etmeye başladı. "Adamları şöyle şöyle, denize yakın bir şehir."

Her biri bir bâtıl yola saparlar,

Zât'ül Envar ağacına taparlar.

O zamanda kâfirlerin ağaca taptığını anlatıyor. Yine o zamanda herkeste bir görüş var idi ki, Allâhu Teâlâ'dan başka tapacak yer arıyorlardı.

Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) Mekke'yi fethedince, bir vali tâyin edelim, dediler. Ashâb; yaşlı, kâmil, valiliği iyi yapacak tecrübeli adamlardan isim saydılar. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem), tecrübesiz genç bir adamı vali tayin etmek istedi,- Yâ Rasûlullah! O tecrübesiz, milleti idare edemez, dediler. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesel­lem):

- Ben de biliyorum. O tecrübesizdir, milleti idare edemez ama alışır. O sizin vali ta­yin edelim dediğiniz adamların kalplerinden put sevgisi silinmemiş. Bu genç bizim terbiyemizde büyümüş. Bunun kalbinde bizim sevgimizden, bizim görgümüzden başka bir şey yok, buyurdu.

Murtad'lar hakkında bilgiler


Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in vefatından sonra ashâbdan bazıları murtad oldu.

Yine; Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) vefat edince, Mekke, Medine ve Taif dışındaki bütün şehirler, kaleler dinden çıkıp murtad oldu. Medine'de murtad olan çıkmadı. Taif'te pek az bir kimse murtad oldu. Müslümanlar galip geldi. Mekke şehri ikiye ayrıldı. Ashabın "Vali olsun" dedikleri adamlar, ihtiyarlar "Muhammed gitti, dini de gitti.. Biz kendimize yeniden Peygamber bulalım" birazı da "Eski putlara tapalım." dediler. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vcsellem)'in tayin etliği genç vali:Siz İslâm dinini kabul etmezseniz, hepinizi kâfir kırar gibi kırarım, dedi. Gençlerle, ihtiyarlar silahlandılar, karşı karşıya durdular. İhtiyarlar harbi kazanamıyacaklarını, çok zayiat vereceklerini anlayıp puta tapmaktan, kendilerine yeni peygamber bulmaktan vazgeçtiler. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in: "Onların kalbinden put sevgisi silinmemiş" buyurduğu o sözün hikmeti o zaman meydana çıktı. Belki şimdi müslüman olanların içinde yüzbinde, milyonda bir adam puta veya insana tapacağım dese yanındakiler bu adam ya meczup ya da deli (akıl hastası) derler. Cahillikten dolayı olsa bile kimse böyle bir şeye tapmaz. Şimdi o görüş milletten silinmiştir. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) günümüzde olsa milletteki, mü'minlerdeki şimdiki görüşe göre söylerdi.

Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) kadınlara el öptürmedi ise bir sebebi de budur. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in her yaptığı ümmetine sünnet kalacaktı. Bunu Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) çok iyi biliyordu. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) elini öptürseydi o da ümmetine sünnet kalırdı. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in ashabı içinde çok olan münafık ve fâsıklar; "Asıl müslüman biziz, sünnettir gelin bizim elimizi öpün" diyeceklerdi. O münafıkların, zındıkların ve fâsıkların sünnettir diye eli öpülecekti. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) elini öptürmeyi ve el öpmeyi yasakladı ise bunun için yasakladı. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) elini öptürmedi ise ki, biz buna zerre kadar ihtimal vermiyoruz, zayıf bir ihtimalle şayet elini öptürmedi ise bunun önemli sebebi vardır.

Hz. Hatice (Radiyallâhu anha) Validemiz, Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) ile gizlice evlenmelerini konuştu. Demek ki, yeri zamanı gelir, arada konuşacak kimse olmazsa evlenmek isteyen kız ve erkek konuşabilirmiş. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) Hz. Hatice Validemiz (Radiyallâhu anha) İslâma tam uygun olarak şeriatın emri dahilinde birbiriyle evlenmelerini gizlice konuşuyorlar. Ara­da bunu konuşacak kimse yok.

Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem): - Bu kızı bana isteyin." deyince amcaları ve akrabalarının hepsi: - Bu olacak iş değil. O'nun kendisi ve babası çok zengin sana vermez­ler. Hem de olmaz." dediler. Amcalarının içinde bir tek Hz. Hamza (Radiyallâhu anhu): - Hatice de kim oluyormuş. Asıl o benim yeğenim Muhammed'in denginde değildir." dedi. O'nun zoruyla istediler. Anlaşılıyor ki, Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem): "Hatice'yi bana isteyin" dese, olmaz deyip kesti­rip atacaklardı."Beni, Hatice çağırıp kendi benimle konuştu, teklif etti." deyip amcalarını zor ikna etti.

Zamanımızda da arada konuşan, isteyen olmazsa kendisi şeriatın emri dahilinde evleneceği kızla konuşabilirmiş. Şeriatın emirleri, zamanı, yeri gelirse, zamanın iktizasına (gerektirdiğine) göre değişebilir. Yine Islâmiyette bazılarının kılı kırk yarıp, kestirip "Kesinlikle olmaz, yapılmaz, caiz değildir" dedikle­ri yanlıştır. Siz, Hz. Hatice Validemizden daha mı takvasınız? Yani ben onların ikisinden de çok takvayım, Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in elini öpmem mi demek istiyorsunuz? Evlenmesini konuşma ile el öpme beraber midir? Gizliden senin kızın bir gençle evlenmesini konuşsa canın sıkılır. Ama senin yanında âlimin ilmine, yaşlının yaşına hürmeten elini öpseler, kimsenin aklına hiç bir şey gelmez. Bu din meselesi sizin anladığınız gibi "Beyaz tahtaya bastın müslüman oldun, siyah tahtaya bastın kâfir oldun." demek değildir. Kalb, niyet düzgün olması lazım. Kalb, niyet düzgünlüğü her şeyi düzeltir. Kalb, niyet bozukluğu herşeyi bozar.

Meselâ; En sevap olan namaz, niyet bozuk ve riya ile olursa o namaz kabul olmadığı gibi evvelki kılınan namazları da fesada verir. Her amelin başı niyet düzgünlüğüdür. Niyet bozuk olursa o amel kabul olmaz. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in zamanındaki münafıkların amellerinin kabul olmadığı ni­yetlerinin bozukluğundandır. Görünüşte Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in arkasında namaz kılıyorlar, O'nunla hac ediyorlar. O ne derse öyle yapıyorlardı. Fakat niyetleri bozuk olduğundan amelle­ri iptal oluyor.

Ashâb-ı Kehf hiç amelleri olmadan niyetlerinin düzgünlüğü ile Evliyalığın zirvesine çıktılar. Allâhu Teâlâ, kendilerinden o kadar çok memnun oldu ki, haklarında sûre, köpeklerinin hakkında da âyet indi.562 Yunus (Aleyhis selâm)'un kavmi kâfir iken niyetlerini düzeltip Allâhu Teâlâ'ya yalvarmaları hem kendilerini müslüman etti hem de tevbeleri kabul oldu.563

Hacc'a gitmesi farz olan kişi gitmeden ölürse  cehennemlik olur mu?

"Birinci sene hac kendisine farz olup da hacca gitmese, İkinci sene yine gitmezse; gittiğinde de hac vazifesini bitirmeden ölse yeri cehennemdir." diyene, deriz ki:

Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) ve ashabı Hadibiye mevkiinden ileri gidemediler. Orada hacları kabul oldu. Bu delil bize yetmez mi? Ölüm elde değil, imkansız. Niçin kabul olmasın? Kâfirler, Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in yolunu kesti, o da imkansız, ölüm ondan daha imkansız. Yol kesilme ile yoldaki kesilen kurban hac yerine geçiyor, kabul oluyor. Hacca giderken yolda ölse haccı niçin kabul olmasın? Namazı kılıp bitiren bir adam camiden çıkarken ölse birisi de namazı kılarken veya namaza başlayacağı zaman veyahud ilk kamette ölse onun başlayacağı namazı kabuldür. O namaz, namaz kılıpta çıkanın namazından daha efdal değil mi? Hacca giderken ölen farz ibadetin içinde ölüyor, gelirken ölen farzı bitirmiş ölüyor. Onun için hacca giderken ölen hacdan dönerken ölenden Allâhu Teâlâ yanında daha efdaldır. Çünkü birisinde "gittim haccımı yaptım" diye bir ferahlık, sevinç var. Öbüründe gideme­dim, göremedim, haccımı yapamadım üzüntüsü var. Hatta üç ayları tutacağım diye Recep ayında üç gün oruç tutsa, hastalansa Ramazana üç gün kalasıya sıhhate kavuşsa Ramazandan üç gün evvel başlayıp Rama­zanı şerifi de oruç ile geçirse, Recep, Şaban ve Ramazan aylarının hepsini oruçla geçiren gibidir. Bir riva­yete göre de daha efdaldır. Hadîs-i şerifte: "Hastanın inlemesi de ibadettir."564 buyuruluyor. Hastalığın telafi ettiği günahı hiçbir amel telafi edemez. Bu ayları oruçla geçirende oruçla geçirdim diye bir sevinç var. Hasta olanda sağlam olsamda oruçlu geçirseydim diye bir üzüntü var. Hem hastalığının, ona sabrettiğinin mükafatı hem de tutamadım üzüntüsü vardır. Onun için sevabı iki kattır. Bu konuda da niyet önemlidir. "Niyet halis iman selâmettir. Niyet fâsık iman melâmettir."