Meselâ; ben namaz kılarken veya felan şekilde ibadetimi yaparken falan kişi şu hareketi, şu sözü ile benim namazımı, ibadetimi fesada verdi, denilir. Yani o namaz veya ibadet ya kabul olmadı, ya da kabul olsa bile sevabı çok noksana düştü. Fâsığın yaptığı amel işte böyle olur.

Facir, büyük günahları değil de fâsığın yaptığı ibadeti, taati etkisiz hale getiren, sevabını azaltan, kö­tü amellere çok düşkün olan ve devamlı yapan kişiye denir. Hadîs-i şeriflerde facirin ibadetinden hiç bahsedilmiyor. Münafığın, fâsığın ibadetini söylüyor.

"O fâsık ki Allahu Teâlâ'nın Kitab'ını okur, ibadetini yapar.Din de fıkıh üzere olduğunu söyler... (ilâ âhir)." ve "Münafık müzebzeb (İkiciklidir)."266 Ameli tamam, inancı, itikadı inanma ile inanmamanın arasında diyor. Facirin ibadet ettiğine dair hadîs-i şeriflere rastlayamadım. Facirin sigara, malayani, gıybet, kahvehanede kağıt ve benzeri oyunları oynama, bunun gibi bir çok yanlış, ters amellere düşkünlüğü vardır, İbadet yapar, ki­birli, gururlu olur, onunla övünür. Oruç tutar, diline, kalbine sahib olmaz. Allahu Teâlâ'nın sevmediği her çeşit sözleri konuşur. Hayır yapar, başa kakar. Yaptıklarıyla övünür, övünülmekten neşe alır, sevinir.

(Râmûz-ul Ehâdîs, Hadîs No: 111)

"Facir (kötü İnsan)ı herkes tanıyacak diye zikretmekten korkuyor musunuz? Kötü in­sanda bulunan çirkin huyu teşhir edin ki, insanlar ondan çekinme imkanını bulsunlar."

(Râmûz-ul Ehâdîs Hadîs No: 5508)

Bu hadîs-i şerifte facirin ne kadar kötü olduğunu söylüyor. Hadîs-i şerîfte: "Cömert Allah'ın dos­tudur fâsıksa da. Cimri Allah'ın düşmanıdır ibadetçiyse de"268

Fâsığın cömertlikle Allahu Teâlâ'nın dostu olacağını, facirin fâsıktan çok daha kötü olduğunu haber veriyor.

"Zikrullahı çok eden münafıklıktan kurtulur"269 Zındıklar hakkında;''Kalbleri, ku­lakları mühürlenmiştir. Onların kalbine iyi birşey girmez, ıslahta olmazlar."2 7 0

Fâsık; ondan sonra facir, ondan sonra münafık bunlara göre en kötüleri zındık (tarikattan azanlar)dır. Zındıklar tarikatta bir müddet çalışır. Mansur-i Bağdadi Hz. ve diğer büyük zâtları misal göstererek; Onlar "Allah'ım" dediler. "Bizde hakikate erdik. Hakikate erenler namaz kılmaz. Bizim namazımız kılınmış­tır. Hakikate erenlere günah yok" gibi sözler söylerler, iddiasında inatçı olur. Her ne kadar âyet okusan. sözünden dönmez. Zikrullah yapar namazı terkeder. Bu zındıktır. Namazı kılar, zikrullahı inkar eder ve zikredenlere zikrettiğinden dolayı aleyhlerinde kötü söyler. Bu kimse ya münafıktır ya da fâsıktır. Tari­kattan azan zındık, şeriattan azan münafık, fâsık olur. Şeriattan azan münafığın, fâsığın düzelebileceği yazdığımız hadîslerle tasdik ediliyor. Zındığın düzelemeyeceği âyetle tasdik ediliyor.

"Allahu Teâlâ bid'at ehlinin abdestini, namazını, orucunu, haccını, zekat vermesini, cihadını, büyük-küçük hiç bir sarfiyatını, cömertliğini kabul etmez. Hatta deriden kı­lın ayrıldığı gibi Islâmiyetten çıkar."271

Fâsık ise cömertliği ile kendini Allahu Teâlâ'ya dost edip cehennemden kurtuluyor. Bu gibilerin arkasında namaz kılınır, içki içiyor, içtiğini saklıyor" içki ha­ramdır" diyorsa onun arkasında zaruret karşısında namaz kılınır. Çünkü aksini iddia etmiyor. Amel nok­sanlığı kendisine aittir, içkiyi hiç içmiyor, "Helâldir" diyorsa, onun arkasında namaz kılınmaz. Bu da Kur'ân-ı Kerim'in aksini iddia ettiği için itikadı, söylediği sözler Kur'ân'a ve hadîs-i şeriflere ters ise Kur'ân-ı Kerim'e ve Allahu Teâlâ'ya karşı gelmektir.

İbadetler kaç türlüdür

Bizim ibadetlerimiz ikiye ayrılır. Biri ameli diğeri itikadıdır.

İbadetin Amelî olan abdest, namaz, oruç, hac, zekat gibi şeylerdir,

İbadetin İtikadı olanı ise  Allahu Teâlâ'nın varlığına birliğine ve Amentünün hepsine inancı, imanı tam olup bu amelleri yapmayan "inşallah ilerde ibadet yaparım" diyorsa, buna günahkâr Müslüman derler. Mahşere iman ile gitme ihtimali kuvvetlidir, İmanla giderse cehennemde cezası miktarınca yanar yanar en sonunda cennete gider. Hadîs-i şerifte;

"Bir buğday (küncü, susam, hardal) tanesi kadar imanı olan hiç ameli olmasa da cehennemde yetmiş bin sene (dünyanın ömrü kadar) yanar, yine cen­nete girer."272 buyuruyor. Dünyanın ömrü yetmiş bin senedir, ibadet her ne kadar noksan olursa ol­sun, isterse hiç olmasın, hardal tanesi kadar imanla ölse yine cennete girer. Ayete ve hadîse ters iman ederse o imanı kendisini kurtarmaz. Allahu Teâlâ mekandan münezzehtir, bir şeye benzetilmez, İlm-i Ezeliyyesine karışılmaz. Allahu Teâlâ'nın Levh-i Mahfuz'dan ve bütün mükevvenatı yaratmadan evvelki haline İlm-i Ezeliyye denir. Bundan sormak ve cevap vermek iyi değildir, insanı küfre götürür. Meselâ; İlmi Ezeliyye'de haşa "Allahu Teâlâ kâfiri, mü'mini bilmiyor muydu?" gibi soruları sormak sakıncalıdır. Bili­yordu dersen Kur'ân-ı Kerim'i inkar olur ki, Hadîs-i şerifte:

Ömer Nasuhi Bilmen'in Kur'ân-ı Kerim tefsiri cild 3, sayfa 1312'de; Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in yanına ashabından birisi gelip:
Yâ Rasûlullah! Babam öldü, gömleğini ver, ona giydireyim, deyince Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) gömleğini verdi. Hz. Ömer (Radiyallâhu anhu):
Yâ Rasûlullah! O münafıktı, ona gömleğini niçin verdin?
 Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem):Benim gömleğim onu azaptan kurtarmaz. Umulur ki, münafıklar bundan bir ibret alır. Allahu Teâlâ kalblerine ilham eder, tevbekâr ve hakiki ashâb olurlar, buyurdu.

Demek istiyor ki, ben bunlara bu kadar yardım edeyim Allahu Teâlâ'da kalblerine ilham etsin. Hakiki ümmet Müslüman olsunlar. Bu olay üzerine bin münafık Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in yanına geldiler, yeniden elinden tutarak biat ettiler. Hakiki ümmet oldular, diye yazıyor.

"Allah'a ve Rasûl'üne itaat edin."281 âyetine göre Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in sevdiklerini sevmeye, sevmediklerini sevmemeye mecburuz. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'e, Cihar-ı yârlara, ailesinden herhangi birisine hakaret (buğz) etmek Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'e itaat sayılmaz

Yukarıdaki âyete terstir. Ne yazık ki, bu zamanda bunlar vardır. Biz sakal bırakmıyoruz, tarikata da girmedik. Biz, Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in bu hadîslerine, bu sözlerine göre Müslüman değil miyiz? diyenlere deriz ki:

Türkiye'de sünnetlerin bazıları gelenek, görenek, örf, adet veya alışkanlık olarak haliyle yapılıyor. Yukarıdaki Ayet-i Kerim'e Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'e tam itaat etmeyip muhalefet edenleri kastediyor. Meselâ; Ağıza, buruna su vermek, bıyık kesme, farz namazlardan önce veya sonra kılınan ve namaz kılarken uyguladığımız sünnetler ki her ibadetin sünnet olan tarafı var. Nikah kıyılırken uygulanan sünnetler ve bu gibi sünnet-i Rasûlullah olanların bazılarını her Müslüman ne kadar sünnet yapmıyorsa da bilerek veya bilmeyerek bunları muhakkak yapıyor. Onun için Türkiye'deki Müslümanlar sünneti az da olsa yapıyorlar. "Rasûlullah (Sallallâhu aleyhi vesellem)'a itaat edin." Ayet-i Kerimesinin hükmü yerini buluyor. Dünya yüzünde bir çok yerlerde Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in sünnetleri tamamen kalkmış, terk edilmiştir.

 Ahirette şefaat iki çeşittir:

Cehenneme girmeden mahşer yerinde Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) ümmetine şefaat eder. Bu şefaat, sünneti ile amel edenler içindir. Yüz milyonlarca günahkâr cehennemi hak etmişken şefaatle kurtarıp cennete götürüyor.282

Bütün ümmetlerin hepsi dahildir. Yüz milyonlarca günahı kebâir işleyenler cehennemde yanar yanar, en çok yanan dünyanın ömrü kadar yanar. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in şefaati ile kurtulur.283

Bir kimse âlim dahi olsa imanını kurtaramaz ise o kimseye Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) ve hiç bir kimse şefaat edemez, insanların dünyaya gelmesi bir rivayette yedi bin sene, bir rivayete göre on bin sene, dünyanın ömrü ise yetmiş bin senedir. Dünyanın ömrü kadar yanınca yetmiş bin sene yanı­yor. Yine kendinde bir buğday tanesi kadar iman olup hiç ameli olmayan bütün ümmetlerin hepsi, Pey­gamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in şefaati ile kurtuluyor. Bu iki hadîs-i şerifi birbirine karış­tıran âlimlerin birbirlerine zıt iddialarda bulunduğunu söylediler. Hadîs-i şeriflerde söylenen şefaatler ayrı ayrıdır, esası da budur.

Hocanın birisi "Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in günah-ı kebairlerde içinde dahil bütün ümmetlerin hardal tanesi kadar imanı olanların hepsini kurtarıp cennete götürecek, kimse cehenneme girmeyecek."284 diyor. Diğer hoca: "Peygamberimiz (sallallâhu aleyhi vesellem) bir tek kendi ümmetinden sünnetini yapanları kurtaracak. Diğerleri şefaatten mahrum kalırlar." diyor.

Her ikisinin hakkında da hadîs-i şerifler vardır.

"Benim şefaatim günahı kebair işleyenleredir. "285

"Benim şefaatim ehl-i beytimi se­venleredir"286

"Benim şefaatim her müslümanadır."287

Sünnetimi yapanlar hiç cehenneme girmeden, şefaatle kurtulur. Günahı kebair işleyenler cehennemde cezası miktarınca yanar. En son peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in şefaati ile kurtulur. Yine;

"Günahı kebair işlemiş, sonunda hakkı ile tevbe etmişse o da cehenneme girmeden kurtulur. Günahı da sevaba çevrilir."288

(Sahîh-i Buhâri Tecrîd-i Sarih, Cild 11, Hadîs No: 1786)

"Enes ibn-i Mâlik (radiyallâhu anhu)'den şöyle dediği rivayet olunmuştur:

Bir kere (ashâb dan) üç kişi Nebî (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in (bunların bilemedikleri gizli) ibadetini sormak (ve öğrenmek) üzere Peygamber'in kadınlarının evlerine gelmişlerdi. Bunlara Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in ibadeti(nin kemmiyet (nicelik, sayı) ve keyfiyyeti (nitelik, bir şeyin iyi veya kötü olması hali) haber verilince güya azınsıyarak (bir ağızdan):

Biz nerede Rasûlullah nerede? Muhakkak ki Allah, Peygamber'inin geçmiş olan ve gelecekte işlenmesi muhtemel bulunan bütün günahlarını mağfiret etmiştir,dediler.
(Sonra da şöyle ahdettiler) İçlerinden birisi:

Ayine-i ilâhi didarı Evliyadır,
Bu aynaya gel bak camu cihan numadır.
Baktıkça afitaba sofu gözün kamaşır,
Aksini Ay'a salsa bakmak ona revadır

Bir Mürşid-i Kâmil'e teslimi canı dil kil,
Zira ki mazharı Hakk hem sırrı Evliyadır.
Dünyada görmeyenler göremezler âhirette,
Aç gözünü ona bak bu kavli Mustafa'dır.

Benden sana nasihat sen senliğini terket.
Varlık ona yaraşır ez gayri Hakk fenadır.
Nizamoğlu'nun aşktır murad-ı Hakk'tan,
Aşk olmayan ameller bil cümle masivadır.

Seyyid NlZAMOĞLU

(Sûre-i Nisa, Ayet 142)

"Şüphesiz münafıklar Allahu Teâlâ'yı kandırmaya çalışıyorlar. Halbuki Allahu Teâlâ onların hilelerini başlarına geçirecektir. Onlar namaza kalktıkları zaman üşenerek kalkarlar, insanlara gösteriş yaparlar. Allah'ı da pek az zikrederler."

Demek ki zikrullahı az edenler münafıktır. Hakiki mü'minlere gelince; "Ey iman edenler! Allah'ı Çok zikredin."292 buyuruyor. Bundan da anlaşılıyor ki, münafıklar Allahu Teâlâ'yı çok zikredemez. "Bizde zikrediyoruz." derler, yalnız az zikrederler .Çok zikredene de kızarlar.

(Sûre-i Nisa, Ayet 143)

"Münafıklar müzebzeb arada kalmış ne mü'minlerle tam inanıp mü'min olabilir. Ne kâfirlerle beraber inkar edip kâfir olabilirler. İkisinin arasında ikicikli müzebzebtir.

Münafıkları Allahu Teâlâ şaşırtır. Al1ahu Teâlâ bu âyet-i kerime'de münafıklar için; onlar müzebzeb (ikiciklidir), arada kalmışlardır. Sizler Allahu Teâlâ'ya tam inanıyorsanız, neden yukarıdaki âyetlerin hükmüne ve Allahu Teâlâ'ya tam inanamıyorsunuz? Tam inansanız bu âyetlere de inanırsınız.

Cehennem bir ejderhadır. Ancak Allahu Teâlâ'yı çok zikredenlerden korkar. Yarın mahşerde zebaniler cehenneme münafıkları götürürken, münafıklar: "Yâ Rabb'i! Bunların tuttuğu orucu, kıldığı namazı, gittiği haccı, İslâmi vecibelerin hepsini bizde yaptık. Onları cehenneme götürmüyorlar, bizi götürüyoryorlar." diye feryad ederler. Allahu Teâlâ: "Bırakın onları!" buyurur, bırakırlar. Allahu Teâlâ mahşer halkına: "İçinizde gönüllü olarak cehenneme gitmek isteyen var mı?" diye nida eder. Hiç kimse biz gireriz demez. Yalnız Allahu Teâlâ'nın ismini dünyada iken çok zikreden dervişler: "Ya Rabb'i! Biz, dünyada senin gösterdiğin yoldan ayrılmadık. Cehenneme girmek bize bir emir ise gönüllü gireceğiz." derler. Allahu Teâlâ: "Bunları götürüp cehenneme atın." buyuracak. Bunlar elele tutar, zikrullah ederek cehen­neme doğru yürürler. Yaptıkları zikrullahın nuru önlerinde ve yanlarında gider.

(Sûre-i Hadid, Ayet 12)

"Mü'min erkeklerle mü'min kadınları önlerinden ve sağlarından nurları koşarken gördüğün günde (onlara), ''Bugün müjdeniz zemininden ırmaklar akan ve içlerinde ebedi kalacağınız cennetlerdir." denilir. İşte büyük kurtuluş budur."

Mû'minlerin nuru ve dünyada iken Allahu Teâlâ korkusundan ağlayarak akıttıkları göz yaşı önlerinde gidecek.

Seherde gözyaşı döken dervişleri beğenme! Abdest, namaz, oruç, hac, zekatla çalış. Onlarda kibir, uçup, riya vardır. Riyasız olursa ne alâ, riya ile olursa hepsi boşa gider. Gözyaşında riya yoktur.

"Allahu Teâlâ bid'at ehlinin abdestini, namazını, orucunu, haccını, zekatını, umre­sini, büyük-küçük sarfiyatını, cihadını kabul etmez. Hatta İslâmlıktan deriden kılın ayrıldığı gibi çıkar."294

Gece seher vaktinde gözyaşı Allahu Teâlâ ile kul arasında gizli, bunlar aşikârdır. Bunların hepsinin bir ölçüsü var, gözyaşının ölçüsü yoktur, şu kadar milyon ton petrol ithalat veya ihracaat edeceğiz denir. Miktarı bellidir. Ama okyanus denizlerinin hepsi petrol, işte miktarı, mizanı, ölçüsü belirsizdir. Gözyaşının damlası okyanus denizlerinin tümü gibidir. Allahu Teâlâ korkusundan bir damla gözyaşı döke bilen âhirette o kavme şefaat eder. O kavmi kurtarır.

Yeryüzünde aslan hiç bir mahluktan korkmaz. Bir tek tavşanın bağırmasından korkar. Evvelce aslan besicileri yanlarında tavşanda beslerlerdi. Aslan kızıp kükreyip bağırdığı zaman onu hiç bir şekilde durduramazlardı. Tavşanı karşısına getirip sıkarlar Öylece onu bağırttırınca aslan yere yatar, titremeye, saklanacak yer aramaya başlardı. Allahu Teâlâ onu böyle yaratmıştır. Allahu Teâlâ'yı çok zikreden, her­kesin hakir, hor görüp, hiç kimsenin kıymete almadığı derviş tavşan; cehennem de aslan gibidir. Cehennem bir tek o dervişin nurundan ve gözyaşından korkar. Başka hiç bir şeyden korkmaz.

Cehennem: "Bunların nuru ve gözyaşları beni yakıyor." diye feryad eder. Bunları cehennem­den içeri atamazlar. Allahu Teâlâ: - 'Onları çevirin!" buyurur. Onları getirirler. Bu sefer Allahu Teâlâ münafıklara: - İşte gördünüz, cehenneme layık olmayan giremiyor. Siz de aynısını yapın!" Bunlar elele tutarlar zikrullah ederek cehenneme doğru yürürler. Cehennem çağırır:

- Gelsin onlar! Çünkü onlarda nur ve gözyaşı yok." der. O nur ve göz yaşının bu dünyada iken olması lazımdı. On­larda dünyada iken olmayınca, onları cehennem içine alır ve ebedi yakar.

(Sûre-i Nisa, Ayet 145)

"Şüphe yük ki, münafıklar cehennemin en alt katındadırlar. Artık onlara asla bir yardımcı bulamazsın."

(İmam-i Şa'rani, «Ölüm-Kıyamet-Ahiret», Hadîs No: 488, s.298)

"Peygamberimiz (Sallallahu aleyhi vesellem): ''Dünyada Allah'ın kulları ile alay edenler (yok mu) onlara kıyamet gününde cennetin kapıları açılarak kendilerine: - Buyurunuz, cennete giriniz." denilir. Onlar gelince tekrar kapı kapatılır. Sonra ikinci defa tekrar açılır ve onlara: - Cennete giriniz." denilir. Onlar gelince tekrar kapı kapatılır. Üçüncü olarak onlara açılır ve davet olunur. Fakat onlar gelmezler. Yüce ve münezzeh olan Al­lah onlara: - Kullarımla istihza (alay) eden sizlerdiniz. Sizler insanların en son hesabı görülenlerisiniz." buyurur. Onlar da terin içinde boğuluncaya kadar sıcakta dikilir, dururlar.

Nihayet:- Ey Rabbimiz, ateşe dahi olsa bizi bu bekleme yerinden al götür, diye nidâ ederler. Halbuki onlar cehennemde ne olduğunu biliyorlar. Fakat onlar mahşer yerindeki kendilerinde olan azaptan cehenneme girilmesini kendilerine daha hafif görürler," buyurmuştur.

Namaz zikir midir ?

"Zikrullah etmeyin" diyen insanların misali: Askerlere atış, harb eğitimi yaptırarak öğretip; "Cephede düşmanla karşılaşınca silah sıkmak yasaktır." veya "'Silah sıkmayın" diyen adam gibidir. Kur'ân-ı Kerim'in içindeki zikir, zikrullah, "Allah ve Rasûl'üne itaat edin." âyetlerini ve Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem), Cihar-ı yar, ashâb-ı suffa ve ashabı övme, musafaha, salâvat-ı şerife hakkındaki âyetleri okuyorsunuz. Halka vaaz ve nasihat ederken de bunlara karşı çıkıp "bunlar bid'atır" diye söylü­yorsunuz. Bunların hepsi "Rasûllah'a itaat edin" âyetinin içine girmiyor mu? Bunların birisine mu­halefet Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'e itaatsizlik sayılmaz mı? Böyle yapanlar aynı silah sıkmayı öğretip, düşmanla karşılaşınca yasaklayan gibidir. Allahu Teâlâ: "Kur'ân'da okudun, öğrendin. Niçin yapmadın, yapanlara engel oldun?" diye sormaz mı?

Zikrullaha "namaz" diyenler gibi namaz manasına tefsir edilse bile Allahu Teâlâ'yı çok zikretmeliyiz. Beş vakit namaz çok zikretmek değildir. İşrak, kuşluk, evvabin ve teheceüd gibi nafilelerle çok namaz kıl­mamız lazım. Zikir hepsini içine alıyor, bunların bir kısmını yasaklarsanız, bu müzebzeb (ikicilik) manasına gelmiyor mu? Salâvat-ı şerife, musafaha, mevlid- okuma-okutma sevap mı, günah mı? Bunlar zikir anlamında olunca bunları yasaklayıp, azaltan da (Allahu Teâlâ esirgesin, ayıktırsın. Amin.) müzebzebe giriyor. Çünkü Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) zamanında O'nun arkasında namaz kılıyor, Kur'ân okuyorlardı. Bu gibi şeylere karşı çıkıp beğenmeyip, sevmeyip, istemeyip, buğz ederken sonunda yapanlara karşı husumet, kin taşıyıp; "Onların kalblerinde maraz vardır. Allah'ta onların kalblerindeki marazı arttırır."298 buyurduğu olur. İşte evvelce mü'mindi, derken derken münafık oldu. Münafık, fâsık sonradan olmadır. Münafıklıktan kurtulmanın çaresi zikrullah etmektir. Münafık olmak çok zikredene karşı çıkmaktır.299 Namaz, zikrullah, Allahu Teâlâ'yı zikretmek, mevlid okuma-okutmak, musafaha etmek, salâvat-ı şerife getirmek hepsi zikirdir.

Bunun içinde hangisinin yapılmasında bir mahzur varsa açıklayınız. Yoksa Cenâb-ı Hakk Teâlâ Hz.'den kork, Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'den utan. Alim, hoca, öğretici olarak herkesin önünde siz yapın, gösterin, millet de yapsın. Yani caizdir, okuyun yapın demekle olmaz. Caizse; iyi ise, okuması lazımsa siz neden yapıp göstermiyorsunuz, katılmıyorsunuz? Bunları tam beğenip, benimsesen yapamaz mısın? Ayete itiraz en azından âyetle, hadîse itiraz âyetle veya hadîsle olmalıdır. Temsilde hata olmaz. Ayet anayasa kanunu, hadîs normal kanun gibidir. Ayetsiz hadîssiz konuşmada kanuna ters konuşmak gibidir. O kanunu ilâhi şaşmaz, mahşerde ünvan tanımaz. Dünya yüzünde gezip, yürüyüp, eğlenmeyi değil; toprağın altına girip cevap vermeyi düşünmeliyiz.

Çok beğenip kabul ettiği bir şeyi yapma imkanı elinde varken neden yapmazsın? Bunları ben soruyorum. Topum, tüfeğim, zaptiyem, askerim, polisim yok, zebanim, cehennemim, azabım yok. Ben de aciz bir kulum. Bu saydıklarımın hepsi Allahu Teâlâ da var. Allahu Teâlâ yarın mahşerde bizzat kendisi soracak. Bana burada cevap vermeye cesaret edemiyorsan orada sorulan sorulara nasıl cevap vereceksin? Maksadım onları kötülemek değil, ikaz etmek ve ayıktırmaktır. Ben bunları söylemesem de gizli kalsa yarın Allahu Teâlâ "Bunları bildiğin halde niçin söylemedin." diye beni mes’ul tutmaz mı? cezalandırmaz mı?

- Bir âlim bildiğini saklarsa, söylemezse yarın mahşerde ağzına ateşten gem vurulur. Zebaniler teşhir eder."300 diye Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) buyuruyor. Benden söylemek, sizden yapmaktır. Allahu Teâlâ affı, mağfiretini, Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) şefaatini, mü'minlerden duayı kabir ehlinden ve sağ olan büyük velilerden şefaat, himmet ve yardımını Allahu Teâlâ kesmesin. (Amin.)

Her şefaat Allahu Teâlâ'nın izniyle, verdiği selâhiyetle olunca, her şefaat yine Allahu Teâlâ'dandır. Kuldan değildir. Kul vesiledir. Kur'ân-ı Kerim'de: Hızır (Aleyhis selâm)'ın Musa (Aleyhis selâm)'ya ilim öğrettiğimi buyurulmuştur. Musa (Aleyhis selâm) çok büyük (ulul azim) Peygamber, Hızır (Aleyhis selâm) O'na göre çok küçük ama-Allahu Teâlâ, Musa (Aleyhis selâm)'nın ilm-i Ledün'ü öğrenmesi için Hızır (Aleyhis selâm)'ı vesilesi kıldı.302

Allahu Teâlâ dilerse; bir kula Mevhibe-i ilâhiye olarak sebepsiz; dilerse bir kulu vesile eder, onun eliyle ilim verir. Allahu Teâlâ'nın Mevhibe-i İlâhiye olarak ilim verdiği pek azdır. Ama bir kulu vesile edip, ilim verdiği gayet çoktur. Bu vesile olan kullar, hakiki Şeyhler ve âlimlerdir.Toprağı sürüp, ekip, biçtikten sonra mahsul kaldırmak topraktan istemek değildir. Vesiledir, veren AIIahu Teâlâ'dır. Zahirde vesileye, bir sebebe bağlanmıştır. Asıl yapan, veren, vermeyen, alan hepsi O'dur.

Cümle eşya Halık'ındır abd ile işlenir, Hakk kulundan intikamın yine kul ile alır,Emr-i Bari olmayınca sanma bir çöp deprenir. Ledünnü bilmeyen anı kul etti sanır.

Güneşi doğduran, yağmuru yağdıran, rüzgarı estiren, insana tarlayı ekip-biçme, kullanma, sıhhatini, aklını veren hep Allahu Teâlâ'dır. Hayvan çok güçlü olduğu halde düşünemez, yapamaz. Allahu Teâlâ el-ayak, akıl-fikir nimetleri veya bunlardan bir tanesini vermeseydi kul da yapamazdı. Allahu Teâlâ'nın âyet-i kerime'de: "Herşey için sebep vardır."303 buyurduğu olur. Kulun saydığımız sebeplerle ça­lışması Allahu Teâlâ'dan istemektir. O sebeple verir.

(Ihyâu 'Ulûmi'd-dîn, c.3, Hadîs No: 24, 8.46)

"Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem):

- Yalnız Allah'a kulluk edenler müsabakayı kazanmışlardır." buyuruyor. Ashab: - Kimlerdir onlar yâ Rasûlullah?"dediler.

Peygambe­rimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem):- Yalnız Allahu Teâlâ'yı zikir ile meşgul olup başka şeylerle uğraşmayanlardır. Zikir onlardan kusurlarını ve günah ağırlıklarını kaldırdı, kıyamete hafif yani günahsız olarak gelirler, (ilâ âhir)."