"Bunun göbeği hangi kızın göbeğine değerse cennetliktir."482 buyurdu. Onun için herkes Hz. Hasan (Radiyallâhu anhu)'a kızlarını vermek istedi, ilk defa reddetti. Sonra çok ricada bulundular; "al sonra boşa" dediler. Hem kızlar, hem de kızların velileri Hz. Hasan (Radiyallâhu anhu)'a yalvararak, kızlarını verdiler.Bu kızların sayısı yetmiş idi. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in bir hadîsi üzerine bu oldu. Hz. Ali (Ra­diyallâhu anhu) hutbeye çıktı:

- Benim oğluma kız vermeyin, alıyor, boşuyor." buyurdu. Kızların sahipleri

- Biz, Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'e hem akraba olmak hem de bu cennetlik olacak hadîsine göre isteyerek, severek veriyoruz. Biz memnunuz, sen karşı çıkma." dediler.

Bunu günümüzde uygulayan milletler olduğunu söylediler. Buna ne dersin? sorusuna deriz ki:

Hz.Hasan (Radiyallâhu anhu) dünyaya bir tane geldi. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in buyurduğu hadiste yalnızca O'na aittir. Zamanımızda bu hâdise nisbeten bazı insanların benzerini yap­tıkları yanlıştır. Bu hadîs-i şerîf kesinlikle Hz. Hasan (Radiyallâhu anhu)'a aittir. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in torunu ve akrabalarının Allâhu Teâlâ yanında ne kadar sevgili oldukları mey­dana çıkıyor.

Hadîs-i şerifte:

"Her haseb, neseb kaybolur." benim hasebim, nesebim, sihrim kaybolmaz"483; Fatıma'dan benim zürriyetim;484 kız verip, kız aldığım bunların zürriyeti; Benim yolumu hakkıyla takip eden benim manevi evladım;

Benim sünnetimi, yolumu, izimi hakkıyla takip eden takva ehli bunlar kıyamete kadar devam eder." buyuruyor.

Salâvat-ı Şerife de:(Allahümme salli âlâ Muhammed ve âlâ ali Muhammed)

Allah'ım Muhanımed'in üzerine salat-ı selam eyle. O'nun, âlînin (ailesi ve evlatlarının) üzerine salât-ı selam eyle"485

Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'e Ashâb:Senin âlin kimdir ya Rasûlullah? diye sordular. Peygamberimiz (Sallallahu aleyhi vesellem):Takva olanın hepsi benim evladımdır,486 buyurdu.

Hadîs-i şerîf:
- Halkın hepsi Allah'ın ayalidir (aile ve çocukları gibidir). Onların içinde en hayırlısı, Allâhu Teâlâ'ya en sevileni, o ayallerine, mü'minlere en menfaatli olanıdır."487

Menfaatinde en büyüğü manevi ilmi öğretmek onu yaymaktır.

Hadîs-i şerîf:
"Sadaka-i cariyenin en büyüğü zikrullah etmek ve Allah'ı çok zikreden bir evlat yetiştirmek"488 o yetiştirdiği evladın hem Allâhu Teâlâ'yı çok zikir etmesi, hem de halka ilim öğretmesi lazımdır. Allâhu Teâlâ yanında ondan daha yüksek amel olmaz.

Bu İlmin lezzeti baldır,
Vusulü cennete daldır.

Bu ilm-i Hikmet Bilâl Babamda fazlası ile var. Ne Mısır'da, ne Şam'da, ne de bir büyük mektepte okumuştur. Bir tek köy hocasından Kur'ân'ı ve eski yazıyı yazmasını, okumasını öğreniyor, o kadar. Ben Bilâl Babamın âyetle, hadîsle yaptığı vaazların, söylediği sözlerin onda birini ancak yazdım. Bu yazdığım broşürlerde, benim yazdığım kitapların ancak onda biri olur. Bilâl Babam bu kadar âyet ve hadîslerle, en keskin delillerle, en olumlu şekilde yazdığı bu âyetler ve hadîslerle getirdiği delillerin hiç birisine bakmayıp "Bilâl Babanın okumuşluğu yok, O'nun sözleri geçersizdir. Yaptığı işler, söylediği sözler yanlıştır. O'nun sözüyle amel edilmez." diye birçok iftiralarda, itirazlarda bulunan ve halkın nazarında âlim görünenler var. Bir insanın konuştuğu söz, yazdığı kitap, getirdiği deliller kendisinin nasıl olduğunu meydana koyar, Bilâl Babamda aynısıdır.

Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)’e Cebrail (Aleyhis selâm)"İkra"494 deyip kafasını sıktığında yazı göstertmedi, manen Ledün ilminden okuttu. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) ümmidir, hiç okumuşluğu yoktur. Ama Onun için "ilmi yok" diyen kâfir olur. Çünkü O'nda Ledün ilmi vardır.

Bu gelen ilmi ledün sultanıdır
Bu gelen tevhidi irfan kânıdır.

Veysel Karani Hz. deve yaydığı yerde hiçbir okula gitmeden, hiç kimseden âyet, hadîs duymadan, oku­madan manen Ledün ilmi ile yetişti. Yunus Emre Hz.'nin hiç okumuşluğu yoktur, İbrahim Ethem Hz.'e tacını, tahtını, malını, mülkünü terk edip her ikisi de kendi zamanlarında şeyhlerinin kapısında onsekiz sene sırtı ile odun çekip bu İlm-i Ledünü öğrendiler. Halbuki sırtında odun çekme ile ilim öğrenmenin ne alâkası var. Bu ilim irşadla ve bu irşad bir anda olur. Ona akıl yetmez.

Şeyh Abdulkadir Geylâni Hz. Bağdat'ta ilim tahsili yaptı. Çok büyük bir rağbet gördü. Kendisini bir camiye imam yaptılar. Orada cuma günü hutbeye çıktı. Bu ilk hutbe okuması idi. Okumuşluğu çok iyi olup, bildiği halde kendisinde bir tutukluk oldu, okuyamadı. Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'de de aynısı olmuştu. Cebrail (Aleyhis selâm) "İkra (oku!)" âyetini getirdi.

Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem): - (Mâmîn karâin) Ben okumuş değilim."

Yine Cebrail (Aleyhis selâm): - Oku! Yaratan Rabb'inin adı ile oku." Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) yine okuyamadı. Kendinde bir tu­tukluk vardı. Cebrail (Aleyhis selâm) Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in başını koltuğunun altına aldı ve sıktı. "Oku" deyince bütün esrâr-ı ilâhiye (Allâhu Teâlâ'nın gizli sırları) Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'e açıldı. Hiç okumuşluğu olmayıp, hiç bir kitaba bakmadan okumaya başladı,

İşte Hz. Pir'de de aynı tutukluk olmuş, hutbeyi okuyamıyordu. O anda Peygamberi(Sallallâhu aleyhi vesellem) manen geldi ve: "Ağzını aç," buyurdu. Hz. Pir ağzını açtı, Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi ve­sellem) okudu, üç sefer ağzına tükürdü. (Hz. Ali (Radiyallâhu anhu) Kadiri tarikatının esas Pîr'idir, O'da ağzını açdı, okudu, üfürdü ve ağzına tükürdü.) Hz. Pir ondan sonra açıldı, hiç tutukluk olmayıp, Allâhu Teâlâ'nın bütün gizli sırları kendine aşikâr oldu. Ilm-i Hikmetten, ilm-i Ledünden söylemeye başladı ve devam etti.

Nakşibend'in anlamı: Kumaşların üzerine renkli ve tek renk ipliklerle işlenene nakş denir, nakş Arapça bir kelimedir. Bend bağlamak manasındadır. Su sakaları halen onu o lisan ile söylerler. "Bendi tut bendi bırak" derler. Yani o Nakş edildikten sonra Hz. Pir'e kalbi tam bend olmuş, bağlanmış demektir. Esas adı Muhammed Bahaeddin'dir.

Yüzmilyonda bir insan bunlar gibi manen, manevi olarak irşad olur. Cebrail (Aleyhis selâm)'in Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'i; Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in Hz. Pir'i, Hz. Pir'in Nakşibend Muhammed Bahaeddin Efendimiz Hz.'ni, Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) Veysel Karani Hz.'ni de zahiren görmeyip, manen irşad ettiği gibidir.

Bunların dışındaki insanlar ancak zahirden bir hakiki Şeyhe mürid olup, onun dediği ile çalışıp zahirde onun eli ile irşad olur. Onlarda irşad olunca bu manevi hâl açılır. Bazısı kaside ile, bazısı misallerle, bazısı da konuşmadan kendinde zuhur eden hâllerle milleti ayıktırır. Hepsi de doğrudur, haktır, gerçektir. Manevi hâllerle konuşmadan dediğimiz hiç konuşmaz, .hiç vaaz etmez demek değildir. İrşadı manen olur. Zâten hepsi manendir. (Kitabımızda geniş olarak açıkladık).

(Sûre-i A'li İmran, Ayet 55)
"Allah buyurmuştur ki; Ey İsa! Seni vefat ettireceğim, seni nezdime yükselteceğim, seni inkar edenlerden arındıracağım ve sana uyanları kıyamete kadar kâfirlerden üstün kılacağım. Sonra dönüşünüz bana olacak. İşte o zaman ayrılığa düştüğünüz şeyler hakkında aranızda ben hükmedeceğim."

(Sahîh-i Buhâri Tecrîd-i Sarîh, Cild 1, Hadîs No: 83)

"Ebû Musa (el-Eş'arî) (Radiyallâhu anhu)'den şöyle demiştir: Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem) buyurdu ki:

- Üç kişinin ikişer ecri (sevabı) vardır. Onlardan biri Ehl-i Kitab'dan olup da hem kendi Peygamberine hem de Muhammed (Sallallâhu aleyhi vesellem)'e iman eden kimsedir.

"Allah bir" diyenlerin elinden"Allah çok" diyenler Kudüs'ü aldılar. Allah bir ise neden bir diyenlere yardım etmedi de çok diyenleri galip getirdi, dediler. Hz. Ebû Bekir (Radiyallâhu anhu):Bizim kardeşlerimiz Allâhu Teâlâ'yı bir bilir. Allâhu Teâlâ'da onlara yardım eder. Sizin kardeşlerinizin elinden Kudüs'ü tekrar alır, buyurdu. Bu nedenle on sene müddetle yüz deveye bahse girdiler. On sene dolmadan Rumlar galip geldiler ve Kudüs'ü aldılar. Gelen âyet-i kerime'de Allâhu Teâlâ, Hz. Ebû Bekir'i doğruladı ve Rumlar kazandı.

Ashâb-ı Kehf; "Takyanus tanrıdır, Allah'tır" diyorlardı. Daha sonra bir tek Allâhu Teâlâ'ya inandılar. Allâhu Teâlâ buyuruyor ki:

(Sûre-i Kehf, Ayet 13-16)
"Onların başından geçenleri gerçek olarak anlatıyoruz. Hakikaten onlar, Rabb'lerine inanmış gençlerdi. Biz de onların hidayetini arttırdık. Onların kalblerini metin kıldık. O yiğitler (Bizans İmparatoru Takyanus karşısında) ayağa kalkarak dediler ki: "Bizim Rabb'imiz, göklerin ve yerin Rabb'idir.Biz O'ndan başkasına ilâh demeyiz.Yoksa saçma sapan konuşmuşoluruz.Şu bizim kavmimiz Allah'tan başka tanrılar edindiler. Bari bu tanrılar konusunda açık bir delil getirseler (ne mümkün). Öyle ise Allah hakkında yalan uydurandan daha zalim var mı? (İçlerinden biri şöyle demişti). Madem ki sız, onlardan ve onların Allah'ın dışında tapmakta oldukları varlıklardan uzaklaştınız, o halde kaçın bir mağaraya yatın sığının ki, Rabb'iniz size rahmetini yaysın ve işinizde sizin için fayda ve kolaylık sağlasın."

Bir müslüman bilerek haram yerse kırk gün duası kabul olmaz. Fakat iki mü'min kardeşinin arası çok açık. Onun sözünü ona, onun sözünü de ona söylersen ortada katillik olacak. Onların arasını düzeltmek için onun da diğerinin de yanına gider, yalan söylesen dahi ca­izdir. Allâhu Teâlâ'nın emir ve nehiylerinden bahseder. Kendilerini düzeltirim gayesi ile giderse orada kazancından haram bile olsa yemekte yese mahzurlu ve haram değildir. Fakat karnını doyurmaz. Yanına gittiği kişileri de küstürmez. Çünkü Allahu Teâlâ niyetini biliyor. Niyet daima amelden üstündür.499 Ashâb-ı Kehf in Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in ve ashabın Muhacir olup mallarını, evlatlarını, memleketlerini terketmeleri terk-i dünyadır. Bunların yaptığının aynısı tarikatta da vardır.

Ölmeyip İsa göğe tuttu yol,
Ümmetinden olmak için idi ol,
Hem Musa elindeki asa,
Anın hürmetine oldu ejderha.

Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in Mi'rac'ta az zamanda çok işler görmesi, Arş-ı A'la'da Allâhu Teâlâ ile karşılıklı doksan bin soru, doksan bin cevap konuşması; Kâfirlerin "mucizât göster" diye istekleri üzerine Ay Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem)'in yanına gelip. Peygamberimiz (Sallallâ­hu aleyhi vesellem)'in üzerine şahadet kelimesi getirmesi. Dâvûd (Aleyhis selâm)'un atlar eğerleninceye kadar Tevrat'ı hatmetmesi500;

Hz. Ali (Radiyallâhu anhu); "Ben görmediğim Allah'a iman etmem"501 demesi ve bir ayağını atının üzengisine basıp diğer ayağını üzengiye koyuncaya kadar Kur'ân-ı Kerim'i hatmetmesi 502 ;

Şeyh Muhiddîn-i Arabi Hz. bir taşın üzerine durup: "Ey Şam ahalisi! Sizin taptığınız benim ayağımın altındadır" demesi;
Beyâzıd-ı Bestami Hz.'nin: "(Sübhani ma âzami şânî) Ben Sübhan değilmiyim? Benim şanım büyük değil mi?" demesi,
Mansur-i Bağdadî Hz.'nin: "(Enel Hakk) Ben Hakk'ım, ben Allah'ım" demesi;

Hz. Şems'in Hz. Mevlâna'ya Kur'ân, âyet ve hadîs yazılı olan bütün kitaplarını havuza (suya) at­tırması gibi tarikat Pirleri ve Mürşid-i Kâmiller Kur'ân-i Kerim'e ters gibi görünen, kimsenin içinden çıkamadığı işleri yapıp birçok sözler söylemiş, işler yapmışlardır. Daha bunun gibi yüzlercesi vardır. Bunlara "Hazretleri" deniliyor.

Bunların yaptıklarını inkar edip, hakiki şeyhlerin sözlerine, işlerine karışıp onları beğenmeyenlere daha "Hazretleri" denilmiyor. Onların özü Hakk'a, gözü halka bakar. Hakk'tan alır halka sarfeder. Sözleri hikmetli olur. Hikmet kendilerinde zuhur eder.503 Bu hikmet ilk defa millete ters gelir. Zamanı gelince sözünün doğru, haklı olduğu meydana çıkar.

Musa (Aleyhis selâm), Hızır (Aleyhis selâm)'in bindiği gemiyi delmesine504; Kendilerine saldıran köpeği kovalayan çocuğu kesip öldürmesine505;

Kendilerini misafir almayanların duvarlarını yapmasına.506 Kelimullah, Rasûlullah, Ulul azîm Peygamber olduğu halde Musa (Aleyhis selâm) akıl yetiremedî, bilemedi de sen nasıl bileceksin? Bir kardeşimiz kasidesinde Bilâl Babama şöyle söylüyor:

Alam desem satılmaz ki, Tekkesi var dört-beş katlı, Pir'i Abdulkadir'idir,
Elin ile tutulmaz ki, İçerisi taksimatlı, Şeyhi Bilâl Nadir'idir,
Dilin ile tadılmaz ki Pir'imizle irtibatlı. Hacı Hilmi Nadir'idir,
Balı Babamın Babamın. Teli Babamın Babamın. Gülü Babamın Babamın.

Ama bunların yaptıklarına itiraz ediliyor. İtiraz edenlere daha "Hazretleri" denmiyor. O zamanın en yüksek düzeydeki din adamları onların o halini bilemediler ve onların yaptıklarını anlamayınca astılar, kestiler, derisini yüzdüler. Aradan asırlar geçince söyledikleri sözlerin hikmetleri meydana çıkmaya başladı. Sonradan da kabrinin üzerine türbe yapıp, "Hazretleri" dediler. Yukarıda saydığımız zâtların söylediklerinin, yaptıklarının yanında el öpme hiç kalır. Onlarda ve Bilâl Babam da bu manevi hâl var.

Şimdi bu zamanımızda herkes Mürşid-i Kâmilliğe sahip çıkıyor. Yani her dini gurup kendi önderinin Mürşid-i Kâmil (sahibü'z-zaman) olduğunu iddia ediyor. Haklıdır! Herkesin kendi büyüğünü büyük görmesi lazım. Ama böyle bir büyük zâtın, Mürşid-i Kâmil'in vasfının ne olduğunu bilmeden arıyorlar. Mürşid-i Kâmillik vasfı nedir?

 Peygamberimiz (Sallallâhu aleyhi vesellem): "Her yüz yılda bir, benim ümmetimden bir müceddid gelir. Benim dinimi, sünnetimi tazeler."507 buyuruyor. Müceddid, dini tazeleyici demektir. Şimdi burada hakiki Mürşid-i Kâmil'lerin vasıflarının nasıl olacağını Kur'­ân-ı Kerim'de âyetlerle ve evvelki Mürşid-i Kâmil'lerin başından gelip geçen hâllerle ve en kuvvetli delillerle yazacağım (İnşaallahu teâlâ).