CİNLER

(Sünen-i Ebû Dâvûd, Cild 1, Hadîs No: 84)

“Abdullah b. Mes'ud (Radiyallahu anhu)'dan; Rasûlullah (Sallallahu aleyhi vesellem) (dinlerini öğretmek üzere) cinlere gittiği gece ibn-i Mes'ud'a:

- Mataranda ne var? diye sormuş. O da:

- Nebiz (hurma veya arpadan yapılan bir çeşit meşrubat türü) var, deyince Nebî (Sallallahu aleyhi vesellem):

- Hurma (hoş ve) temiz, su(yu) temizleyicidir, buyurmuştur.”[1]

Cinlerinde aynı insanlar gibi kâfiri, mü'mini vardır. Bir insan bir tek kişiye namaz kıldırsa bile “bana uyanlara imam oldum” demesi lazım. Arkasındaki boş saflara cinlerin müslümanları da saf bağlar, namaz kılar. İnsanların günahkârları, kâfirleri cehennemde yandığı gibi cinlerinde günahkârları, kâfirleri cehennemde yanar.

Bazı kimseler, hatta âlimlerden bazıları; “Cin, şeytan ve melekler de aynıdır” derler. Halbuki cin, şeytan, melekler hep ayrı ayrıdır. Meleklerde doğurma, ölme, çocukluk, ihtiyarlık, beşeri hayat yoktur. Cinlerde doğurma, ölme, yaşama, dünyada yaşadığından sorumluluk ve âhirette sorgu-sual vardır. Kur'ân-ı Kerim'de yetmiş ikinci sûre Cin Sûresidir. Cinlerin Kur'ân-ı Kerim'i beğendiklerine dair âyet var.[2] Kur'ân-ı Kerim'de Sultan Süleyman (Aleyhis-selâm)'ın yanında çok çalışıp büyük evliya olan ve kendisinde büyük kerâmet olan cinlerden bir ifrit vardı, diye Allahu Teâlâ buyuruyor:

“Cinlerden bir ifrit dedi ki:

- Sen oturduğun yerden kalkmadan sarayı getiririm.”[3]

Cinlerin kötülerinin (şerlilerinin) olduğuna dair âyet: “(Minel cinneti vennas) Beni cinlerin ve nasın şerrinden muhafaza et.”[4]

Şeytanın (iblisin) onaltıncı oğlunun Peygamberimiz (Sallallahu aleyhi vesellem)'in yanına gelip teke tek konuştuklarını, müslüman olduğunu ve Peygamberimiz (Sallallahu aleyhi vesellem)'in iblisin oğluna; kavmini de müslüman edebilmek için çalışmasını kendisine izah ettiğini yazmıştık. Buna göre şeytanlardan da müslüman olanlar vardır. (Zuhûrât'ı Bilâl-i Nâdirî, c.2, s.193-201'e bak.)

* * *

Bilal Nadir Hz.lerine cinlerin musallat olması

Kahramanmaraş ili Türkoğlu ilçesine bağlı Şekeroba köyünün yukarı dağ tarafında en yüksek yerinde bir yayla var. İsmi Elmacık yaylasıdır. Yaylaya ihvanlardan bazıları çıkıyor. Bilâl Babam da ova (sehil) engin yerde oturduğu için yaylaya çıkanlarla beraber yaylaya çıkıyordu. Bilâl Babam buyurdu ki:

- Bir gün yaylada otururken gece beni çağıran oldu. Evden dışarı çıktım. Evin yakınında karşımda açıktan cinliler taifesini gördüm. Üç tane idi. Padişah ve iki büyükleri yanıma doğru geldiler, bana:

- Seninle konuşacağımız var şurdaki bizim cinleri görüyor musun? dediler. Bilâl Babam:

- Görüyorum, dedim. Onlarda hep ağlıyordu. Padişahları:

- Bunlar niçin ağlıyorlar biliyor musun? dedi. Bilâl Babam:

- Bilmiyorum, dedim. Padişahları:

- Bizimkiler bir adamı çalıyor, çarpıyor. O insan cinleniyor, sana getiriyorlar. Sen okuyorsun, bizimkiler onun vücudundan ayrılamıyor. O insanın iyi olması için bizimkinin onun vücudunda ölmesi lazım. Bizimki ölüyor, adam iyileşiyor. Şu gördüğün ağlayanların her birisinin kardeşi, babası, dayısı, amcası ölmüş ona ağlıyorlar. Sen bundan sonra okuma dediler. Ben dedim ki:

- Sizinkiler bizimkileri niçin çarpıyorlar? Onlar:

- Ulu ağaçların, sarp kayaların dipleri, sazlık, dere kenarları bizim evimizdir. Sizinkiler geliyor, bizim evlerin üzerine tuvalete oturuyorlar. Büyükler kaçıyor, çocuklar kaçamıyor. Bizimkiler de onları çarpıyorlar. Yoksa durup durduğu yerde çarpmıyorlar. Ben dedim ki:

- Dünya yüzü geniş, siz insanoğlunun olmadığı başka vadilere gidin. Bizimkiler sizinkileri görmüyorlar, Görseler, yaklaşmazlardı. Siz görüyorsunuz niçin kaçmıyorsunuz? Onlar dedi ki:

- Burası bizim başkentimiz (payi tahtımız)'dır. Burayı terk edip hiç bir yere gidemeyiz. Sen bundan sonra kimseye okuma dediler. Ben:

- Siz çarpmayın, ben de okumayayım, yoksa okurum, dedim. Onlar da bana:

- Öyleyse biz sana yapacağımızı biliriz, dediler. Bilâl Babam:

- Bana hiç bir şey yapamazsınız, dedim. Çünkü Kur'ân-ı Kerim'deki bazı âyetleri, Peygamberimiz (Sallallahu aleyhi vesellem)' in hadîs-i şerîflerinde buyurduğu duaları okumamla, cinlilerin bana yaklaşamayacağını ve hiç bir ziyan getirmeyeceğini çok iyi biliyordum. Ben yaklaşınca onlar kaçıyorlardı. Bana:

- Gelme dur, ağzından çıkan nur bizi yakıyor, dediler. Ben onlara:

- Siz bana hiç bir şey yapamazsınız, dedim. Onlar:

- Sihirde mi yapamayız? dediler. Ben:

- Sihirde yapamazsınız? dedim. Amma sihri münafıklar, Peygamberimiz (Sallallahu aleyhi vesellem)'e karşı da yapıp, O'nu hastalandırmışlardı. O aklıma geldi. O günden itibaren Cinliler rüzgârı sihirlemeye başladılar. Tuvalet uzakta idi. Tuvalete gidince tuvaletin içini sihirlediklerini anladım. Ben hastalandım, yatağa düştüm. Namazı oturduğum yerde kılıyordum, gittikçe rahatsızlığım artıyordu. Rüzgâr da burnuma çok pis kokuyordu. Halbuki yayladayız. En temiz rüzgâr yaylada eser. Yayladan ovaya geldim. Rüzgar kesildi, pis koku gitti. Hastalığım geçti, sıhhatim iyi oldu. Geldiğim gün namazı ayakta kıldım.

Kitabımızda; Doktor Hafız Ahmed isimli birinin yazdığı kitabında: “Ben doktorum. Cin, şeytan var dediklerinin aslı yok yazmasına karşılık Bilâl Babam'ın Cin Sûresini ve “Muavvezeteyn”lerde “Minel cinneti vennas”[5] dediğini okuyor, tefsir ediyor. Kendisi hafızmış. Cin ve Nas sûrelerinde “Beni cinlerin ve nasın şerrinden koru” Bu âyetleri okumamış mı? demesi üzerine o kitabı sobaya atıp yaktıklarını yazmıştık. Bazı kimseler bu hususta efsaneymiş gibi çok basit görüp asılsızmış gibi iddia ederler. Halbuki Kur'ânı Kerim'de Cin sûresinde: “De ki: Cinlerden bazı taife benim yanıma geldi. Kur'ân dinledi. Kavimlerine gidip «Biz acaip bir Kur'ân dinledik» dediler.”[6] Sûre-i Nemil'de: “(Gale ifrîtün minel cinni) Cinlilerden bir ifrit dedi ki:”[7] diye başlar. Onun için bu doğrudur. Bilâl Babamın yaptıkları konuşması, sözleri hepsi doğrudur, gerçektir. Çünkü cin çarpan ve sara tutanların binlercesi yanına gelip iyi olmuştur. Bunu bütün millet gözleri ile defalarca gördü. Allahu Teâlâ cümlemizi tam inananlardan etsin (Amin).

Muhammed b. Vasî her sabah namazını müteâkıb şöyle dua ederdi:

“Allah'ım! sen bize bir düşman musallat ettin ki, o ve maiyyeti bizim kusurlarımızı görür, fakat biz onu göremeyiz. Allah'ım! Onu rahmetinden mahrum ettiğin gibi bizden de mahrum et; afvından ümidini kestirdiğin gibi, bizden de ümidini kestir, rahmetinle onun arasını uzaklaştırdığın gibi, bizimle de onun arasını uzaklaştır. Zira muhakkak ki, senin gücün her şeye yeter, sen her şeye kâdirsin.”

Bu zat birgün mescide giderken şeytan karşısına çıktı ve:

- Beni tanıdınız mı? diye sordu.

- Hayır, bilemedim kimsiniz? dedi. İblis:

- Ben iblisim, deyince Muhammed:

- Ne istiyorsun? diye sordu. İblis:

- Senden ricam şu istiâzeni (Allahu Teâlâ'ya sığınmanı) başkasına öğretme. Ben de bunun karşılığı olarak sana dokunmam, dedi.

Muhammed b. Vasî:

- Yemin ederim ki; Ben bunu herkese öğretirim, sen de elinden geleni yap, dedi.

Hasan-ı Basri mürsel olarak şöyle rivâyet ediyor:

- Bana haber verildi ki; “Birgün Cebrâil (Aleyhis-selâm), Rasûl-i Ekrem'e geldi ve şöyle dedi:

- Cinlerden bir ifrit sana hile etmek istiyor. Yatağına girdiğin zaman Ayet'el-Kürsi'yi oku.”

(Aşağıdaki yazı Mir'ât-ı Kâinat, Cild 1, s.428-430'dan alınmıştır.)

Cinlerin Peygamberimiz (Sallallahu aleyhi vesellem)'e gelmesi:

Cin taifesi Rasûlullah'a üç kere gelmiştir.

1- Peygamberimiz (Sallallahu aleyhi vesellem)'in Peygamberliğinin başlangıcında cinler ve şeytanlar göğe çıkmaktan men olunduklarında sebebi nedir? diye şeytanın öğretmesiyle hepsi bütün dünyayı gezip, ararken Nusaybin cinlerinden yedi veya dokuz cin (ki birisi cinlerin beyi Zevbe'a idi.) Mekke etrafında Nahle vâdisinde, Rasûlullah'ı ashâbıyla sabah namazında görüp, Kur'ân-ı Kerim dinlediler. Göğe çıkmaktan men olunmamıza sebep; ancak bu Peygamberin zuhurudur deyip, vilâyetlerine vardıklarında diğer cinleri uzun nasihatlarla imana davet ettiler. Allahu Teâlâ bu hâli Rasûl'üne, (Cin Sûresi) evvelinde tamamen bildirdi.[8]

2- Rasûlullah, nübüvvetin onuncu senesinde Taif'ten Mekke'ye gelirken, yine Nahle vâdisinde, teheccüd namazını kıldı. Cin sûresini sesli olarak okurken, yine yedi cin uğrayıp, Kur'ân-ı Kerim dinleyip, vilâyetlerine gidip diğer cinleri Rasûlullah'a uymaya çağırdılar.[9] Allahu Teâlâ, Ahkâf Sûresinde Rasûl'üne bunu haber veriyor.

(Sûre-i Ahkâf, Âyet 29-31)

Meâl'i: “Hani cinlerden bir gurubu Kur'ân'ı dinlemeleri için sana yöneltmiştik. Kur'ân'ı dinlemeye hazır olduklarında (birbirlerine) “susun” demişler. Kur'ân tamam oluncada uyarıcılar olarak kavimlerine dönmüşlerdi.

Ey kavmimiz! dediler. Doğrusu biz, Musa'dan sonra indirilen, kendinden öncekilerini doğrulayan Hakk'a ve doğru yola ileten bir kitap dinledik.

Ey kavmimiz! Allah'ın davetçisine uyun. Ona iman edin ki, Allah'da sizin günahlarınızdan bir kısmını bağışlasın ve sizi acı bir azabtan korusun.”

3- Bu hâdiseden üç ay sonra Rasûlullah cin taifesini dine davet ve Kur'ân öğretmekle emr olundukta bir gün, Cebrâil (Aleyhis-selâm) yahud Mekke'nin hareminde, Hakk'ın hikmeti ile bir ağaç gelip; “Sizinle görüşmek için cin taifesi Mekke'nin kabristanı yanında bekliyorlar.” diye haber verdiğinde, Rasûlullah (Sallallahu aleyhi vesellem):

- Ben bu gece cinleri imana davet ve Kur'ân öğretmekle memurum, benimle kim gider? buyurdu. Sahabe pek önemsemedi. İbn-i Mes'ud (Radiyallahu anhu):

- Ben giderim, deyip vardıklarında Peygamberimiz (Sallallahu aleyhi vesellem) mübarek parmağı ile daire çizip, İbn-i Mes'ud'a:

- Sen bunun içine gir! Sakın dışarı çıkma! Yoksa beni göremezsin, buyurdu. Kendisi bir seccade üzerinde namaza başladı. Tâhâ Sûresini okudu. Oniki bin yahud altı yüz bin, yahud her birinin altında sayısız kimse bulunan kırk sancak olarak cin taifesi Rasûlullah'ı çevreleyip Kur'ân'ı dinlediler. Namazdan sonra bunları dine davet etti. Hepsi kabul ettiler.

Bir rivâyette mucize istediklerinde onlara yakın bir ağaca:

- Allah'ın izni ile gel! buyurdu. (Ağaç) Köklerini yerde sürüyerek geldi.

- Ey ağaç! Neye şahadet edersin? buyurdu.

- Şahadet ederim ki, sen, Allahu Teâlâ'nın Rasûl'üsün, dedi. İzin verilip yerine gitti. Rasûlullah (Sallallahu aleyhi vesellem) cinlerin ileri gelenlerinden on iki kişiye şeriatın ahkâmını öğretip;

- Sizde diğer arkadaşlarınıza öğretirsiniz, buyurdu. Sonra cinler yerlerine gittiler. İbn-i Mes'ud der ki:

- Rasûlullah'ın yanında akbaba kuşları şeklinde şekiller, dehşetli sesler ve büyük kalabalık görüp işittiğimde, Rasûlullah'a zarar geleceğinden korktum. Daha sonra bulut parçaları gibi bölük bölük açılıp gittiler. Sabah olunca Rasûlullah yanıma geldi ve:

- Ne gördün? dedi.

- Beyaz kaftanlara bürünmüş, siyah kimseler gördüm, dedim.

- Onlar Nusaybin şehrinin cinleridir. Kendilerine ve hayvanlarına yiyecek tayin edilmesini istediler. Bende; Etini yeyip attığımız kemikler size, hayvanlarımızın tersi, hayvanlarınıza gıda olsun, dedim, buyurdu. Ben:

- Yâ Rasûlullah! Kemik onlara nasıl gıda olur? dediğimde:

- Atılan kemiklerin üstünde, Hakk'ın kudretiyle önceki gibi et biter, hayvanlarımızın terside aslında ne kadar taneden olmuşsa o ters içinde o kadar tane biter. Kemik ve tezekle istincâ etmeyin (temizlenmeyin). Zira onlar cinden kardeşlerinizin azığıdır (yiyeceğidir) buyurdu.

- Yâ Rasûlullah! Büyük sesler işittim, sebebi neydi? dedim.

- Cinlerin arasında bir kimse öldürülmüş, onun için münakâşa edip davayı bana getirdiler. Aralarında hak üzere hükmettim, buyurdu.

(Bu uzun hikaye böyle kısa bir kitaba uygun değildir ama Rasûlullah'ın risaletinin umumi olduğuna ve şânının yüceliğine delâlet ettiğinden, ona muhabbeti arttırır düşüncesiyle bu şekilde kısa yazdık.)

(Mir'ât-ı Kâinat isimli eserden alınan yazı burada sona erdi.)

(Râmûz-ul Ehâdîs, Hadîs No: 4322)

Manâ'sı: “Cin gecesi (Cinlerin toplandığı bir gece) cinlere O'nu (Rahman Sûresini) okudum. Sizden daha iyi cevap vererek dinliyorlardı. “Rabb'inizin hangi nimetlerini yalanlıyorsunuz?” kavline, ne zaman gelirsem şöyle diyorlardı: “Ey Rabb'imiz senin nimetinden hiç birini yalanlamıyoruz, hamd sana mahsustur.”

(Sahîh-i Buhâri Tecrîd-i Sarîh, Cild 10, Hadîs No: 1546)

Manâ'sı: “Ebû Hüreyre (Radiyallahu anhu)'den rivâyete göre müşarün ileyh, Nebî (Sallallahu aleyhi vesellem)'nin maiyetinde abdest ve istinca suyu için küçük bir kırba taşırdı.”

(Ebû Hüreyre hadîsinin bu kısmı yukarıda geçti.)

Buradaki rivâyetinde de Nebî (Sallallahu aleyhi vesellem)'nin şöyle buyurduğunu ziyâde etmiştir:

- Bana Nusaybîn cinlerinin bir heyeti geldi. Ama (bunlar) ne hoş cin! Benden azık istediler. Ben de onların istifadeleri için Allahu Teâlâ'ya:

- Cinler, uğradıkları her kemik ve tezek makûlesi (takımı) üzerinde her halde (kendileri için) bir taam (hayvanları içinde yem) bulalar! diye dua ettim.”[10]

Hadîsin kitaptaki açıklaması:

Bir kere (Rasûlullah kaza'yı hacet için çıktığında) Ebû Hüreyre peşi sıra gitmişti. (Rasûlullah yürürken dönüp arkasına bakmazdı. Bunun için):

- O kimdir? diye sordu. Ben de:

- Ben, Ebû Hüreyre, diye cevap verdim. Rasûlullah (Sallallahu aleyhi vesellem):

- İstinca için bana bir kaç taş ara (getir), sakın kemik, tezek getirme! buyurdu. Eteğimin içinde bir kaç taş getirip tabanına koydum. Sonra yanından ayrıldım. Nihayet kazâyı hacet edip bittikten sonra Rasûlullah ile beraber yürüdümde (yolda):

- Yâ Rasûlullah! Kemikle, tezekle istinca etmekte (temizlenmekte) ne var ki? diye sordum Rasûlullah (Sallallahu aleyhi vesellem):

- Kemik cin tâamıdır, tezek de hayvanlarının yemidir! diye cevap verdi (sonra da Nasîbin (Nusaybîn) cinlerinin geldiğini bildirdi.)

Cinlerin içinde de müslüman olanları var. Peygamberimiz (Sallallahu aleyhi vesellem) cinlere:

- Kemikler sizin rızkınız olsun. Hayvan pislikleri de hayvanlarınızın rızkı olsun, diye dua etti. Onun için kemikle istinca etmeyi yasakladı. İnsanoğlunun etini yiyip attığı kemikte tekrar et olur. Cinler o eti yer. Hayvan pisliğinin içindeki arpalar, yemler tekrar ihya olur. Onların hayvanları da onu yer diye hadîs-i şerîf'te buyuruluyor. Cinler göze görünmediği için onların yiyecekleri de göze görünmez. Onu sadece cinler görür ve yerler.

(Râmûz-ul Ehâdîs, Hadîs(-i Kudsi) No: 4052)

“Allahu Teâlâ buyurmuştur: «Cin ve insanlar büyük bir haber (ziyan) içindedir. Ben yaratıyorum. benden başkasına tapılıyor, rızık veren benim! Benden başkasına şükrediliyor.”

Cinler kaç sınıfdır ? 

(Râmûz-ul Ehâdîs, Hadîs No: 3487)

“Allah cinleri üç sınıf olarak yarattı. Bir sınıfı yılan ve akrebler, yer haşaratıdır, bir sınıfı havadaki rüzgar gibidir, bir sınıfı da aynı insanlar gibi sorumlu yaratıklardır. Üzerlerine hesap ve ikâb terettüp eder.

İnsanları da üç sınıf yaratmıştır. Bir sınıfı hayvanlar gibidir. Allahu Teâlâ “Kalbleri vardır, anlamazlar onunla, gözleri vardır görmezler onunla, işte onlar hayvanlar gibidir belki onlar daha da sapıktır!” buyurmuştur. Bir sınıf da vardır ki cesedleri insan cesedi, fakat ruhları şeytan ruhudur. Bir sınıf da vardır ki, kendi gölgesinden başka gölgenin olmayacağı gün, bu sınıf Allahu Teâlâ'nın gölgesinde olacaklardır.”[11]

(Râmûz-ul Ehâdîs, Hadîs No: 4484)

“Cin azgınlarını Bakara Sûresindeki şu âyetlerden fazla hiç bir şey yıldıramaz: (Ve ilâhüküm ilâhün vahîd lâ ilahe illa hüver rahmanü'rrahim ve).[12] İki âyet; bu iki âyetin okunduğu yere azgın cinler yaklaşamaz.”

ÖNCEKİ KONU KONULAR SONRAKİ KONU

---

[1]- Ahmed b. Hanbel I, 402, 449, 450, 458;Tirmizî, Tahâre 65; Sünen-i ibn-i Mâce, Cild 1, Hadîs No: 384-385; Kütüb-i Sitte, Cİld 10, Hadîs No: 3505;

[2]- Sûre-i Cin, Âyet 1-2.

[3]- Sûre-i Neml, Âyet 39.

[4]- Sûre-i Nas, Âyet 1-6.

[5]- Sûre-i Nas, Âyet 6.

[6]- Sûre-i Cin,Âyet 1-2; Sahîh-i Buhâri Tecrîd-i Sarîh, Cild 2, Hadîs No: 431; Cild 10, Hadîs No: 1545; Râmûz-ul Ehâdîs, Hadîs No: 4322; Kütüb-i Sitte, Cild 4, Hadîs No: 846.

[7]- Sûre-i Neml, Âyet 39.

[8]- Sahîh-i Buhâri Tecrîd-i Sarîh, Cild 2, Hadîs No: 431; Kütüb-i Sitte, Cild 4, Hadîs No: 846; Sünen-i Tirmizi, Cild 5, Hadîs No: 3542.

[9]- Sahîh-i Buhâri Tecrîd-i Sarîh, Cild 10, Hadîs No: 1545.

[10]- Râmûz-ul Ehâdîs, Hadîs No: 4652.

[11]- Râmûz-ul Ehâdîs, Hadîs No: 2372; Envâr-ül Aşıkîn, s.564-565.

[12]- Sûre-i Bakara, Âyet 163-164.